Me gusta Roberto Gilbert :-)

•02/12/2009 • Geef een reactie

Aloha!

Morgen Galapagos-schrijfsels, eerst een verhaaltje over onze nieuwe stageplaats.

Onze tweede stageperiode is aangebroken. Na zes weken verloskunde, verdiepen we ons nu zes weken in de pediatrie.

Het kinderziekenhuis El hospital de los niños Roberto Gilbert is opnieuw een publiek ziekenhuis, maar tegelijk het grootste en (ik citeer) het mooiste van Ecuador. Publiek, dus toegankelijk voor iedereen. En ik moet eerlijk toegeven, ik sta versteld. In dit ziekenhuis komen heel wat ernstige gevallen binnen, doorverwezen vanuit het hele land. Gisteren alleen al kwamen op spoed een tetralogie van Fallot (aangeboren hartafwijking), een kind met aplastische anemie, en enkele baby’s met respiratoire insufficiëntie binnen.
Mijn eerste reactie is dan ook, hoe kunnen de ouders dit betalen? De Junta de Beneficencia de Guayaquil maakt het mogelijk dat zelfs een zware hartafwijking betaalbaar wordt. Voor 115 dollar zou het kind met de tetralogie van Fallot een operatie krijgen, uitgevoerd door Westerse artsen.
De rekening wordt onmiddellijk aan de ouders gepresenteerd. Tenzij het een spoedgeval is, wordt ook steeds gevraagd of ze akkoord zijn een bedrag te betalen, vb. om een RX of een bloedstaal te nemen.

Baby’s worden gratis gevaccineerd in de publieke ziekenhuizen. In een privaat ziekenhuis kost dit veel geld. Polio, mazelen-bof-rubella, influenza, hepatitis en zelfs rotavirus krijgt elke zuigeling dus gratis toegediend. Het is ook verplicht in Ecuador. Spijtig genoeg gebeurt dit dikwijls niet omdat de ouders niet terugkeren naar het ziekenhuis om het vaccinatieschema af te werken. Zo komt het dat er toch regelmatig kindjes met deze infecties zich op spoed presenteren.

We worden vriendelijk ontvangen maandagmorgen. We krijgen elk een dienst toegewezen, ik sta momenteel op de emergencias (spoed). Spoedgevallen wordt ingedeeld in el procedimiento (de eerste opvang), la rehidratación oral (gezien er een groot aantal kinderen binnenkomt met diarree e.d.), een zaal voor de respiratoire aandoeningen en la observación.
De studenten geneeskunde werken in shiften van 28h. Wij mogen dus dankbaar zijn met ons werkschema van 8 tot 16h! De studenten zijn in de weer. Ze beseffen dat moeilijke Spaanse conversaties nog wat te hoog gegrepen zijn, en ik kreeg vanmorgen bijgevolg al een persoonlijke tolk mee die alles in slow-motion voor mij opschreef tijdens de zaalronde 🙂

We zijn dag twee en m’n eerste Spaanse consultatie is een feit! Aangemoedigd door de studenten en met de nodige Puede repetirlo más lento por favor (kunt u dat wat trager herhalen aub), kwam het dokter-gevoel voor de eerste keer boven! Het doet goed om zelf actief te mogen nadenken en deel uit te maken van het ziekenhuis-leven. Deze namiddag mocht ik een babytje van twee maanden beademen met de mama naast mij, zo kwetsbaar.

Cuidense! (letterlijk: verzorg jullie goed, een mooie afsluiter in Ecuador)
Xx

Advertenties

Liefste Sint

•02/12/2009 • 1 reactie

Dag liefste Sinterklaas !

En natuurlijk ook zwarte piet ! Wij zijn drie super lieve meisjes die van’t jaar helemaal aan de andere kant van de wereld zitten tussen allemaal lichtbruine pieten. En nu hebben wij elke nacht enge dromen dat je ons niet vind en ons maar loopt te zoeken in de foute bedjes. Vandaar schrijven wij dit briefje om nog even te benadrukken dat wij echt wel heel heel heel flink zijn geweest (zoals elke jaar, maar dit jaar toch net iets meer). Wij snappen best dat het wat langer kan duren aangezien Slecht-weer-vandaag niet kan vliegen of zwemmen en een boottripje naar hier niet in je nachtplanning past, maar toch zouden wij heel lief willen vragen of je Zwarte Piet niet eens een goei shot onder zijn gat zou willen geven zodat hij heeeeelemaaal naar hier vliegt. Wij zullen hem wel terug op het vliegtuig zetten richting Spanje. De verbrokkelde speculaas en gesmolten chocolade nemen wij er met alle plezier bij.

Dank u!

Ruth, Margot en Evelien, de drie braafste gringas in Guayaquil.

als een eerste schooldag

•02/12/2009 • 1 reactie

maandag 30 november

Dag iedereen,

Jawel, we zijn goed en wel terug geraakt van ons weekje vakantie op de Galápagos. Maar ik ben – gezien bepaalde omstandigheden – nog niet echt in de stemming om een verslag te schrijven (wat trouwens qua tijd ook nog een hele boterham zal worden). Om de trouwe fans na meer dan een week stilte toch niet te ontgoochelen, zal ik al een verslagje neerschrijven van onze eerste dag in het kinderziekenhuis Roberto Gilbert. De écht nieuwsgierigen onder jullie hebben waarschijnlijk al lang het verslagje van Evelien gelezen …

We waren de vrijdag voor we op vakantie vertrokken al eens op bezoek/handjes-schud-missie geweest in het ‘Hospital de niños’, op vraag/commando van de universiteit. We komen daar dus – braaf in witte jas (ondertussen hebben we al geleerd dat je, als je in Ecuador in een ziekenhuis overal door de bewaking wil geraken, je gewoon een witte jas moet aandoen. Zelfs het kuispersoneel heeft dat hier aan. Helemaal geen statussymbool zoals sommigen dat in België gebruiken dus. ;-)) – toe met de introductiebrief van de universiteit. Na eindelijk op de goede dienst beland te zijn (al ging dat vrij vlot, ons Spaans is duidelijk beter dan onze eerste dag in de materniteit), lazen ze de brief en deelden ze ons verbaasd mee dat we dan maar de maandag dat onze stage begon moesten langskomen… Enfin, we wisten nu tenminste al welke bus we naar daar moesten nemen.

Deze ochtend dus spanning alom, want wij wisten nog helemaal niet wat ons te wachten stond. We kwamen toe op Belgisch uur (een kwartiertje te vroeg ofzo) en werden ontvangen op Ecuadoriaans uur (45 minuten te laat ofzo). Deze keer hebben we ons onderhandeltechnieken over uurroosters niet echt moeten bovenhalen. Elke dag werken van 8u tot 16u, daar valt niet zoveel tegen in te brengen, we zijn dan immers altijd voor ‘den donkeren’ thuis.
Naast het onderhandelen over de uurrooster liep ook de rest wel anders tov Sotomayor: ze hadden blijkbaar wel ooit al gehoord dat hier Belgische studenten zouden langskomen (terwijl in Sotomayor veel meer Belgische studenten passeren, ook nog een hoopje vroedvrouwen elk jaar. ;-)). Meer nog, we werden zelfs overal welkom geheten ipv genegeerd. Daarnaast kregen we hier bij het eten zelfs een bord en bestek (!) en is het eten dat hier in de refter wordt opgediend hetzelfde als datgene wat in de cafetaria wordt verkocht (dat zegt hopelijk ook iets over de kwaliteit van het eten. De eerste dag was in ieder geval al veelbelovend, ook al was het – zoals standaard hier – rijst met bonen …)
Wat dan wel weer Ecuadoriaans behouden bleef: we werden zonder veel uitleg gedropt op de dienst waar we moesten staan. We zouden moeten roteren, maar toen ‘la jefe’ (de chef dus) vroeg hoe lang ik dan op haar dienst zou blijven staan, moest ik het antwoord schuldig blijven. Ja, roteren, dat houdt dus in dat we vanaf nu gesplitst worden. Margot staat op de spoedgevallen, Evelien op de medium care pediatrie, en ik op de medium care neonatologie. Ik werd meteen midden in de zaalronde gesmeten, en besefte weer dat die Guayaquileños verdomd snel Spaans spreken. Zeker als ze met 10 rond een bed staan, iedereen wat door elkaar babbelt in sneltreinvaart, en jij niet eens weet wat er scheelt met dat kind … Enfin, ‘k heb me dan maar braaf op de achtergrond gehouden, in de hoop om me in de namiddag wat meer te laten horen en wat vragen te kunnen stellen. Bleek in de namiddag zowat iedereen naar huis te zijn, en diegenen nog aanwezig, waren druk bezig met doen alsof ze veel papieren moesten invullen … Soit, het herkenbare ‘ik voel mij hier niet nuttig’-stagegevoel kwam dus wel even terug. Laat ons hopen dat dat niet weer een rode draad in deze stage wordt.

Evelien heart Galápagos

•01/12/2009 • 1 reactie

Hallo België!

Juist terug van een weekje Galápagos eilanden en ik ben verliefd! Het is daar werkelijk een paradijs! Ik ben daar echt weggegaan als een nieuw mens. Nee, ik heb daar niet het groot licht gezien of zo (hoewel de zon soms wel heel fel in mijn ogen scheen :)) maar ik ben daar aangekomen doodop van 2 weken insomnia, een paar kilo’s magerder door hitte-anorexia, mega boot-hater en nog veel te wit naar mijn goesting en ik ben daar uitgerust, bruin op de meeste plaatsen, genietend van boten en met mijn buikje rond terug weggegaan. 🙂

Het begon al super toen we nog maar 2 minuten op het vliegtuig zaten: we kregen prompt een glas champagne (wat in mijn geval een glas fruitsap is geworden, hoe kan ik het decadentste drankje nu niet lusten?) en een aardbei in chocolade aangeboden. Daar scoort ge natuurlijk wel mee bij ons Belgen he. Het zat even niet mee toen we hierna onze boot misten naar het volgend eiland, maar het was vakantie dus geen tijd om te zagen en gewoon de plannen omgooien. Toch zalig als onbezonnen toerist! ’s Avonds stortten Ruth en ik ons op de pizza van Hernán op aanraden van mijn eenzame gids, en het was al snel duidelijk wij en Hernán dikke vrienden gingen worden 🙂 Er werden langs mijn kant nog wat pintjes, en langs Ruth haar kant wat watertjes gedronken samen met onze Quito-Hollanders. Maar ik verlangde maar naar één ding en dat was eindelijk eens slaaaaaaaaaapen. En dat deed deugd!!!

Dag 2 ging van start met een stevig brunch-ontbijt met pannekoeken, ei, spek, toast, yoghurt en fruitsap (natuurlijk bij den Hernán), wat ik mij direct beklaagde want een paar uur erna moesten we op de boot zitten en iedereen weet dat wij geen beste vrienden zijn. Maar geen probleem, met Touristil in de hand komt men door het ganse land he! Aangekomen in Puerto Vilamil is er niet veel meer gebeurd: hostal gezocht, strandwandeling gemaakt, wat gevolleybald en dan was het weer tijd om te gaan eten! 🙂 Wat een festijn was dat! We belanden bij een BBQ tussen de locals met een superschattige homobbqchefkok (ik bedoel, welke vent lakt er zijn teennagels nu knalrood? :)) en hebben verrukelijk gegeten!

Dag 3 was wat bewolkt; ideaal voor wat op het strand te kuieren en niet te verbranden dachten we! We zochten een zo verlaten mogelijk plekje (ok, die leguanan rond ons moesten we er dan maar bij nemen) en gingen dan nog voor een wandeling langs de toeristische trekpleisters. ’s Avonds bleek dus dat we fout gedacht hadden. Zelfs door de wolken en met een 30 heeft de zon mij rood gekleurd! Gevolg: pijnljike knieholtes, navel en rug. 😦

De dag erna gingen we voor een Cotopaxi training, we dachten er klaar voor te zijn na drie dagen stevig Cotpaxi-diëten . Laat al die domme toeristen maar met het paard naar boven gaan, wij doen die vulkaan wel ff te voet dachten wij! “Vlot” gingen we omhoog, en het was daar echt prachtig. Maar onze gids kreeg er geen genoeg van en sleurde ons mee op een kleinere vulkaan. Tot hier allemaal vlotjes, maar dan kwam de terugweg. Besloot hij ineens langs het pad te gaan waar elke dag horden toeristen te paard over gaan, moet niet zeggen dat het echt een (mama,papa,excuseer mijn taalgebruik) klote-pad was. ’s Avonds konden Ruth en ik vlot aanschuiven bij de bejaardenbond ze: zij vol bleinen, ik een verrokken lies.

Dag 5 waggelden we met zicht op de zonsopgang terug richting boot, terug naar Puerto Ayora, terug naar Hernán 🙂 De bootrit was precies een 2u durende attractie, eerst veel gegiechel en gelach, al snel veel geklaag en gekreun. Na een welverdiend ontbijt bezochten we het Charles Darwin station en zagen er onze eerste van vele reuzeschildpadden. Actievelingen die wij zijn besloten we in de namiddag Tortuga Bay te bezoeken. Het beloofde een prachtig strand na een wandeling van 2,5 km, dat was toch ffe buiten mijn lies gerekend. We geraakten er, maar over alle koppen die ik daarbij heb getrokken ga ik niet uitwijden. 🙂 Maar het zicht dat we daar kregen maakte veel goed. Strand, strand en strand met felblauw water en vooral maar hier en daar een mensje!

Da dag daarna gingen we naar Isla Floreana (jaja, wéér die boot op, elke dag vlotter). In de voormiddag was het weer wat wandelen, maar alle geluk had de gids bij elke boom/steen/schildpad/… wel iets te vertellen en kon er dus genoeg gerust worden (mijn lies zal hem eeuwig dankbaar zijn). Hierna werd er lunch geserveerd, tot mijn grote verwondering OP de boot! Daar heb ik toch wel eventjes al mijn grenzen verlegd ze. Ik kroop braaf in een hoekje, bracht het wat op smaak met een Touristilleke en kon zowaar alles binnen houden! Pluim voor mezelf :)) In de namiddag gingen we wat beestjes kijken; echt nog nooit zoveel mensen zot zien worden voor foto’s te nemen van ne vogel he (ok, wel ne vogel met felblauwe poten, ma toch). Blue footed booby’s (dé vogel), flamingo’s, pinguins (welke stomme uitspraak ik hierover heb gedaan ga ik nu even niet vertellen), zeeleeuwen,…alles hebben we gezien! Er werd ook voor het eerst gesnorkeld. We hezen ons in onze sexy wetsuit (probeer dat maar eens elegant te doen op nen boot!) en spatterden erop los.

Op onze voorlaatste dag deden we een tour de bahía (baaitoer) van Puerto Ayora, maar het was meer een tour de abuelos (bompatoer) ze (toch even melden dat ik hier zelfs geen touristil nodig had) We waren de enigen die wouden snorkelen en dus doken we weer de zee in en zwommen op 15 cm van zeeleeuwen. Zo cool! In de namiddag gingen we met privé-gids(zó beau-monde :)) de bergen in en bezochten twee mega-vulkaankraters, een schildpadden ranch en wandelden door een lavatunnel. En ’s avonds , eindelijk was het zover, zijn we kreeft gaan eten! Voor 15 dollar de man kregen we ieder een halve gegrilde kreeft, sla en lekkere patatjes! Kunde nu voor sukkelen eh! 🙂 Het was echt lekker (en niet alleen het eten was daar lekker ;))

Op onze laatste dag heeft de zon nog eens extra haar best gedaan, ze blies alle wolkjes weg, nam alle pijntjes weg en leidde ons puffend en zwetend terug naar Tortuga Bay. Hier switchten we even naar onze 5-jarige alter-ego’s (voor de zoveelste keer die vakantie) en krijsten vrolijk telkens we in een golf sprongen! Als afsluiter voor de reis gingen we nog een laatste keer op culiniare tocht: we gingen weer naar onze grill voor wat lekker vlees (op en naast mijn bord, hehe ;)) en daarna naar den Hernán (deeeeuuuh) voor een dessert! Ik zal zijn brownies missen.

De terugrreis was dan weer een goede herinnering aan het feit dat we in Ecuador zitten en niet in het paradijs. We kregen te horen dat onze vlucht van 11u niet bestond en dat we nog snel mee op die van 9u40 konden. Wij als gekken naar die gate (alle ja, de uitgang van de schuur want meer was da ni ze), om te constateren dat we daar als eerste waren, we snapten er niets van. Uiteindelijk stegen we op om 11u en snapten we er nog minder van. Maar het belangrijkste is dat we er veilig en wel geraakt zijn.

Nu snapt ge wel dat het vanmorgen vree pijnlijk was om terug te gaan werken. We zijn begonnen in een ander ziekenhuis, Hospital de los niños, en het is toch al heel wat vooruitgang in vergelijking met Sotomayor maar hierover later meer, want ik heb er stilaan genoeg van. Slaapwel!

Mijn velletje verloren aan Cuenca

•21/11/2009 • 2 reacties

Amaai de tijd vliegt, we zitten al in de helft ! Gisteren hadden we onze laatste dag Sotomayor en die was vrij typerend voor de vorige 6 weken: wachten, wachten en nog eens wachten. Maar deze keer hadden we de ‘Anoniem’ mee om ons bezig te houden (dank u Yaya, Evi en Leen!) Een hele voorleessessie werd gehouden en ik kan zeggen dat Anoniem er weer wat nieuwe fans bijheeft. 🙂 Het wekte vooral nieuwsgierigheid op bij de Ecuadorianen, die zich afvroegen of wij Europeanen altijd zo triest en dramatisch in de boekskes staan, en of we werkelijk zo gekleed gaan. 🙂 Ik kan ook aankondigen dat ik een nieuwe missie heb. Er zou hier blijkbaar (heb ik opgevangen in de wandelgangen van sotomayor) in Guayaquil ne Zeeman zijn!!!!!

Verder zijn we vorig weekend naar Cuenca gegaan, een pittoresk bergstadje (volledige verhaal, zie anderen). Het was daar zalig! Mooi weer, lekker eten, gezellig, studentenfeesjes,…. één vraag aan de KU Leuven: waarom mogen wij daar geen stage gaan doen????? Ik heb er ook mijn verbrand velletje van het vorige weekend achtergelaten (wat een teleurstelling was dat, ik was terug wit! Na al dat afzien, had ik toch iets van beloning verwacht ze!) maar heb mijn uiterste best gedaan om zoveel mogelijk stukken vel in de zon te krijgen. 🙂 Wat nu als gevolg heeft dat ik precies nog steeds een short (ik geef het toe, ik draag hier wel eens een short. Maar nee, ik stap nog niet in de pro-short-club!) ga aanhebben als ik in bikini sta en mijn buik nog harder gaat weerkaatsen dan het witte zand op de Galapagos.

Inderdaad morgen is het zover, we gaan naar de Galapagos. Dat wordt een weekje goed geld verbrassen (het is daar duuuuuuur!!!) maar hopelijk ook een weekje genieten (ja, ik ben nog volledig in ontkenning dat hier boten aan te pas gaan komen) Dus tot binnen een goei week, en probeer er vooral niet teveel bij stil te staan dat het bij mij 30 graden is, de zon schijnt en we ijsje- milkshake- brownie-festijnen houden. 🙂

Nog 7h40min and counting :-)

•21/11/2009 • Geef een reactie

Hehe, ik ben in schrijf-stemming deze week 😉

Morgen begint onze Galapagos-reis! Ik kijk er naar uit, daar waar de dieren geen natuurlijke vijanden hebben, waar zelfs de haaien vriend zijn van de mens. Het zal niet alleen een welgekomen ontspanning zijn – weg van de streken van de Guayaquileños – maar ook een prachtig stuk natuur!

En daarenboven, ontdekkingsreiziger Pieter en Kristin zijn op komst! Met de lieve hulp van Martha en Jolein speel ik morgen héél vroeg ontvangscomité aan de luchthaven (de luchthaven ligt midden in het stad, dus het is soms wel verschieten als er zo’n vliegmachien op u af komt gestormd 😉 ).
Na een korte stop in ons huisje om de zakken af te zetten, zullen Ruth en Evelien zich bij ons voegen. Richting Baltra! Een beetje met stress, want we landen om 12.10h en onze boot naar Isla Isabela vertrekt om 14h. Dus iedereen heel hard duimen dat we dat halen! Anders hebben we een probleem in ons hotel 😉

Onze stage in Sotomayor zit erop! Een beetje in mineur, want onze laatste dag was er geen enkele bevalling, hoe is het mogelijk! Gelukkig hebben we dinsdagnacht nog een paar keer mogen helpen. Met kleine oogjes gingen we een laatste keer naar de les van Daher.

Vandaag zijn we langs geweest op onze volgende stageplaats: el hospital del niño Roberto Gilbert. Wat een verschil! De verf hangt nog aan de muren, er is airco (wat de laatste tijd echt wel goed doet, het begint hier serieus warm te worden, zeker zonder elektriciteit en regen!). Gewapend met onze brief voor de directeur, zijn we tot aan de administratie geraakt. Daar zijn we snel wandelen gestuurd met de boodschap dat we ons maandag (onze eerste stagedag) opnieuw moeten aanmelden. We zijn nog steeds in Ecuador 🙂

In Guayaquil rijden massa’s bussen (lees: blikken dozen) rond, maar er bestaat geen bussenplan. De mensen weten of weten niet waar de bus heen rijdt. Met behulp van Jorge wisten we welke busnummer ons tot in Roberto Gilbert zou brengen. En inderdaad, we hebben geluk, we zijn maar een half uur onderweg 🙂 Het voordeel aan het gebrek aan bushaltes en –plan, is natuurlijk dat we tot voor de deur kunnen rijden. De wegen kennen amper zebrapaden, en rijstroken moet nog uitgevonden worden. Oversteken is dus levensgevaarlijk, want een voetganger heeft hier helemaal geen voorrang. Ieder voor zich! De auto’s rijden door elkaar, maar met het nodige geclaxonneer weten ze toch zonder stukken of brokken hun weg te vinden. Als je voor het rood licht staat, kom je allerhande verkopers, of soms zelfs een artiest tegen die zijn kunsten komt tonen voor je neus 🙂

Uitgebreid verslag volgt na onze terugkomst!

Saludos Xx

Verliefd op Cuenca

•20/11/2009 • 1 reactie

Donderdag 19 november

Halfweg ! Sinds deze avond zijn we officieel Sotomayor-af. En om onze stage goed af te sluiten, zagen we deze dag de volle nul bevallingen passeren. ’t Was blijkbaar rustdag in bevallend Guayaquil. Ter compensatie hebben we wel een drukke laatste nacht achter de kiezen. Ieder 4 bevallingen ! Jammer genoeg niet met zeer meewerkende vroedvrouwen, dus veel heb ik niet mogen hechten. Nu ja, toch net genoeg mogen doen om mijn teller op mijn streefgetal te krijgen: 16 bevallingen geassisteerd, waarvan 10 echt zelf uitgevoerd. 10 Ecuadoriaantjes zijn een beetje van mij … 🙂

Het is ondertussen al weer een tijdje geleden dat ik mijn schrijfselen hier kwam tentoonspreiden. Met een weekje vakantie op de Galápagos in het verschiet, zal ik bij deze wat schade proberen inhalen en een verslagje geven van onze vorige uitstap. Zoals de titel het al laat vermoeden, was de uitverkoren bestemming Cuenca, een stadje in de bergen op 2400m hoogte. Nu ja, stadje … ’t Is naar het schijnt de derde grootste stad in Ecuador, maar met zijn geplaveide wegen, oranje daken, rivieren doorheen en bergen rondom, geeft Cuenca een zeer gezellige indruk. Het deed mij een beetje denken aan Zwitserland of Noord-Italië. Tel daar bovenop dat het nog eens stralend weer was (wat het watertekort voor energieproductie hier in Ecuador deels verklaart), en ik was helemaal verkocht. Hier wil ik ooit wel komen wonen. Nog iemand ? 😉

Geen onaangename busavonturen deze keer. Aangezien we met 5 waren (het initiatief kwam van de vroedvrouwen, die zich nog van 2 jaar geleden herinnerden hoe mooi Cuenca was), was het de moeite om een klein mini-busje te huren. Sneller en veiliger ! (alleen de muziekkeuze van de chauffeur kon beter) We sliepen in een hostal met ontbijt op een terras dat uitzicht gaf op de rivier. Alleen de harde bedden waren iets minder aangenaam … Het was een gastronomisch (elke dag een ijscoupe voor ongeveer 2 dollar in een ‘heladería’ die Martine nog kende van de vorige keer, mmmm) en zeer ontspannend (in het zonnetje zitten op een riviersteen) weekendje. Op een rare politie-achtervolging met geweerschot na … (ik zal hier toch nooit aan die rare situaties wennen).
We kwamen zelfs een Belgisch café met de naam ‘lekker’ tegen. Al hebben we collectief besloten dat de naam ‘Belgisch café’ niet waard is: geen Belgisch bier, er werd geen Nederlands of Frans gesproken, en van de uitgebreide dessertenkaart was er niks in huis ! (een goede Belg kan toch wel verse wafelen bakken zeker ?)

Bij deze zijn we qua kleur weer wat meer geïntegreerd in Zuid-Amerika. Margot ziet zelfs al bruiner dan de gemiddelde Ecuadoriaan. 😉

Oh, nog een tof nieuwtje: aan allen die mij als eerste een brief wilden schrijven: U bent te laat ! (met dank aan mijn opa :-)) Ik kan ter info meegeven dat de post er ongeveer 10 dagen over doet. *hint*