Hakuna Matata !

Donderdag 7 januari

Ieperdepiep,

Waarschijnlijk onze laatste blogpost vanuit het verre Ecuador. Misschien dat we nadien nog wel een poging doen om onze aanpassing in België neer te pennen en nog wat jungle-foto’s te uploaden, maar dit zal de laatste echte post zijn.

Om te beginnen waar we vorige keer geëindigd waren: feest. 🙂 Van het kerstfeest naar het nieuwjaarsfeest. Wederom waren we bij Martha uitgenodigd om Nieuwjaar in Ecuadoriaanse stijl te vieren. (al had ze wel een overheerlijke bijna-Belgische chocoladetaart gemaakt, mjamie !) Wat is er zo typisch aan Nieuwjaar in Ecuador ? Wel, ze hebben hier de gewoonte om ten eerste heel de avond door vuurwerk af te steken, wat af en toe tot sprongetjes van het verschieten van onze kant leidde. En het meest typische hier is dat ze om middernacht massaal zelfgemaakte poppen van papier-maché in brand steken. Die poppen beelden dan bekende figuurtjes uit, of personen die in hun ogen iets slechts gedaan hebben. (een beetje vergelijkbaar met carnaval bij ons) Niet toevallig was president Correa een zeer populair figuurtje dit jaar. Ook Abraham (de zoon van Martha) had een Correa-pop gemaakt, waar je je dan eerst eens goed op mocht uitleven voor hem in brand te steken. In elke straat om de 200m een stapel poppen met daarin nog wat knallend vuurwerk … het was best indrukwekkend. Anderzijds waren we ook blij dat dit in Europa niet mogelijk is, want wat en hoe de mensen het deden, was eigenlijk levensgevaarlijk.
Na het ‘familiefeest’ zou – zoals het ook op veel plaatsen in België de gewoonte is – een ‘vriendenfeestje’ volgen. Maar het is tegenwoordig in Guayaquil zo moeilijk om een veilige taxi vast te krijgen, dat het met Nieuwjaar volledig onmogelijk bleek. We hielden dan maar zelf een kort feestje in de garage, waar we de locals verbaasden met onze ‘typisch Belgische’ jeugdbewegingsdansjes. (het nadoen van onder andere de Macarena was nog minder gemakkelijk dan ze dachten)

Na zo goed als niets geslapen te hebben (fuivende en karaoke’ende buren langs 3 kanten), moesten we de volgende ochtend vroeg op om ons vliegtuig richting Quito te halen, vanwaar we ons jungle-avontuur zouden beginnen ! 1 januari was voornamelijk een reisdag, want na het vliegtuig moesten we nog 6u ‘bussen’ tot Tena, waar we een nachtje sliepen om de volgende ochtend het laatste stukje tot de Hakuna Matata Lodge af te leggen. Onze jungle-trip was geboekt via een reisbureau uit Cuenca, maar als bij toeval werd de Lodge uitgebaat door 2 Belgen uit Knokke ! ‘Where are you from ?’ ‘Belgium.’ ‘Ah, dan kunnen we Nederlands spreken.’ (al gaat dat Nederlands spreken bij Evelien zo vlot niet meer. De familie weze bij deze gewaarschuwd: er komt nogal wat Nederlandse onzin uit haar mond de laatste tijd. Misschien gaat converseren in het Spaans wel vlotter gaan. :-))
We waren ongeveer 2u te vroeg aangekomen, en mochten meteen 2u aan hun palmboom-vormig zwembad liggen onder een stralend zonnetje met de nodige afkoelings-duik om de 10 minuten. Aaaaaahh ! ’s Middags kregen we dan een voorsmaakje van het heerlijke eten dat ons de volgende dagen te wachten stond: een slaatje met mozzarella (joepie, groentjes en geen ziekenhuis-‘arroz con pollo’ !!).
In de namiddag startte onze jungle-verkenning met een paardrijdtocht tussen de bomen en struiken. Wie zich bij dit zoiets voorstelt als 3 sjokkende pony’s achter elkaar over een paadje, heeft het flink mis. Het ging geweldig op en neer (stijgingspercentages die in de Tour de France niet voorkomen, denk ik), de paardjes zakten tot halfweg hun benen in de modder, en er werd van tijd es gesprongen en gebokt om een moeilijk stukje te overbruggen. Daarnaast hadden de paardjes een voorliefde om ‘de boskes’ boven het pad te verkiezen, daarbij wel eens vergetend dat onze benen breder kwamen dan hun flanken, en onze hoofden hoger dan hun rug. Soit, met de nodige schrammen en builen kwamen we terug aan bij ons palmboomvormige zwembad. De jungle, daar moet je iets voor over hebben, eh. 😉

Dag 2 stond er een uitstap naar een stam uit het amazonewoud gepland. Geen water, elektriciteit of stevige huizen, enkel bereikbaar met kano (‘kanó’ volgens Evelien), maar toch leven ze evengoed hun leven op deze aardbol, niet zo ver verwijderd van de ‘beschaafde’ wereld. Ze staan op wanneer de haan kraait, zoeken goud aan de rand van de rivier, vissen, of doen huishoudelijke taken, en gaan slapen als het donker wordt. Evelien proefde er ‘chicha’, een drankje dat gemaakt wordt van maniok. Men kauwt eerst de maniok, spuwt die dan uit in een kom en maakt er een brouwsel van dat enkele dagen moet blijven staan. Hoe langer het blijft staan, hoe hoger de alcoholgraad nadien. Het is een drankje dat iedereen die op bezoek komt aangeboden krijgt, dat zelfs de kindjes daar drinken. En wanneer het heel warm is, drinken de mannen hele dagen ‘chicha’ om uiteindelijk zo zat te zijn dat ze de warmte niet meer voelen. 🙂 Enfin, daar heeft Evelien dus van geproefd, eh. :p
Na het middageten in een lokaal restaurantje (arroz con pollo, wat had je gedacht ?), trokken we met de kanó deze keer stroomopwaarts om naar de lokale zoo te gaan. 🙂 Het kind in mij kwam helemaal boven. Het niet-wenende kind dan, want zo liepen er daar ook rond. En na 5 weken Roberto Gilbert hadden we toch wel even genoeg van ‘bleitende kinders’. Het was een soort van project waarbij vrijwilligers dieren die in de jungle thuishoren maar als huisdier waren aangetroffen, verzorgden en rondleidingen gaven aan bezoekers. Wij kregen de rondleiding van een recent-gearriveerde Duitse. Dat ‘recent-gearriveerd’ gokten wij, want we herkenden het gesukkel met de Spaanse taal. 🙂
Nadien gingen wij in het tropische weertje dat het toen was nog wat aan ‘jungle hiking’ gaan doen met onze persoonlijke gids Octavio. Het ‘tropische weertje’ sloeg op zo’n 33°C bij stralende zon, waar we op het internet-weerbericht bij vonden: ‘feels like: 48°C’. Nja, zat er niet ver naast, denk ik. Tijdens het tripje kwam onze Cotopaxi-training weer flink van pas, maar ondertussen zijn we echte berggeiten en lieten de gids zelfs niet de kans om vooraan te lopen. 😉
Terug aankomen in Hakuna Matata stond ons – na een verfrissende duik in het zwembad – nog een verrassing te wachten: het avondeten bestond uit biefstuk-friet ! Het avondmaal waar we al 3 maanden over aan het dromen waren, werd een weekje vroeger als een vervulde wens op ons bord gebracht. Op de vraag ‘Más papas fritas ?’ antwoordden wij dan ook 2 keer ‘Claro, somos belgas !’ 🙂 . (‘Meer frietjes ?’ ‘Tuurlijk, wij zijn Belgen.’)

Dag 3 was de avontuurlijkste dag: we gingen raften op de Napo-rivier. Aangezien het heel mooi weer was (weeral, we hadden echt geluk. We zien ondertussen dus ook ‘pokkebruin’ :p.) en er al een tijdje een watertekort in Ecuador heerst, stond de rivier vrij laag. Wat dus ook inhoudt dat er meer rotsen boven water staken. 😉 Met 4 meisjes in het bootje (‘amaai, jullie gaan mogen peddelen’) vertrokken we voor een dagje. Bij de ‘training’ van de commando’s werden we allemaal al eens in het water gegooid. De eerste serieuze golf was er al voor Evelien en ik goed en wel schrap zaten. Meteen konden de reddingstechnieken geoefend worden. Evelien vloog als eerste uit de boot en kwam meteen al op 15m van de boot pas boven water. Ik vloog er enkele seconden later uit, kwam ook onder de boot terecht, maar wist mij nog aan de kant vast te grijpen. Snel werd ik terug aan boord gehesen en zetten we de achtervolging op Evelien in, die in een rustiger stuk dobberend op ons aan het wachten was. De keren dat we nadien in het water belandden, waren vrijwillig van ofwel onze ofwel iemand anders kant. 😉 Want het weer was ernaar om meer in het water dan in de boot te zitten. (Welkom, parasietjes ! Dat is weer een paar dagen operatiekwartier minder als we daar ziek van worden, eh. ;-)) Het drijven in de Napo-rivier ontlokte Evelien trouwens weer de gevleugelde Nederlandse (?) woorden: ‘Echt elegant kunt ge wel niet zwemmen met zo’n lijfvest, zenne.’ (Ik had jullie al gewaarschuwd, eh. :-))

 Ons laatste dagje was een relax-dagje aan het zwembad, in de hangmat en op het privé-strandje aan de rivier. De ideale afsluiter om toch wel te beseffen dat Ecuador er bijna opzit. We werden er bijna weemoedig van. Vandaag staat de kuis- en inpak-dag op het programma, en ’s avonds ons afscheidsfeestje. Vrijdag vertrekken we dan naar het koude België, alwaar wij zaterdag den negenden januari omstreeksch kwart na 2 zullen landen. *tromgeroffel* Wij verwachten een uitgebreid ontvangstcommité met een fanfare’ke van een man of 50 ofzo … Het is ons zelfs ter ore gekomen dat het wel eens zou kunnen sneeuwen op zaterdag (joepie, sneeuwballengevecht !!), dus gelieve allemaal een zakje zout mee te brengen zodat wij toch tenminste kunnen landen. Dank u !!

Advertenties

~ door wijwordeneenbeetjemeerdokterinecuador op 07/01/2010.

2 Reacties to “Hakuna Matata !”

  1. Ik hoorde Deboosere net vertellen dat er toch wel enige centimeters sneeuw gaan vallen zaterdag met een vreselijk koude noordelijke wind die de sneeuw in alle spleetjes gaat doen waaien. En dat de wissels van de sporen gaan vastvriezen.
    Hopelijk zitten jullie niet nog wat langer in Amerika vast ofzo… Houdt de warmste kleren al maar klaar tegen dat je hier terug in België komt, want bruin ga je hier niet meer worden!

  2. Hei,

    ik ben benieuwd of jullie effectief om kwart na 2 zullen landen, want veel vliegtuigen hebben vertraging of zijn afgeschaft… Ik hoop dat alles goed uitdraait daar en hopelijk tot zaterdag!

    x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: