Veel blabla, weinig…

Aan iedereen die dit leest, proficiat ! Aan iedereen die dit niet leest, ook proficiat (ook al zullen die dat nooit weten). Het is weer even geleden dat ik nog iets geschreven heb, maar het is dan ook “druk” geweest de laatste weken. Het eerste weekend na de Galápagos hadden we al wat last van strand-heimwee en dus trokken we naar het dichtstbijzijnde strand Playas (originele naam eh) . Voor de rest was daar eigenlijk niks te doen, dus werd het gewoon een lui-lekker weekend.

De donderdag daarop was het dan eindelijk zover; de papa kwam. Het wachten op het vliegveld duurde uren maar uiteindelijk kwam daar dan toch een wittekopje tevoorschijn tussen al die bruine mensen. De dag erna sloot ik ons papa op terwijl wij gingen werken (man dat waren 8 lange uren) en ’s avonds vlogen we met z’n allen richting Quito (Jolein, Ruth, papito en ik). We hadden het ergens in onze kop gehaald om de Cotopaxi te proberen beklimmen. We gingen in minder dan 24u tijd naar een hoogteverschil van 4800m en een temperatuurverschil van 30 graden en dat hebben sommigen onder ons geweten. Bij mij bleef het beperkt tot hoofdpijn en wat sneller buiten adem, maar bij de ander waren er toch wat etensresten die de weg naar beneden niet meer wisten. De gids was niet zo onder de indruk en vond dus dat het beter was om terug te zakken. Maar we waren nu al zover gekomen en gaven ons niet zo snel gewonnen. We besloten om wat oefeningen op de berg een kans te geven. Dan hadden we toch al eens met krampons en trouwen gelopen. Blijkbaar heeft dat de gids overtuigd, want ineens besloot hij dat we die nacht toch mochten proberen te top te bereiken (die man had echt rare hersenkronkles). Dus wij om 19u ons bed in en er om 23u al terug uit! We vertrokken samen met nog wat tientallen mensen, wat zorgde voor een mooie lichtstoet op de berg. Ons tempo was niet echt super, en het weer ook al niet, dus het was al snel duidelijk dat de top geen optie was, maar we zouden zover gaan als we konden. Na een tijdje bonden we de krampons en touwen aan en gingen stapje per stapje verder. Bij elke stap die ik zette voelde ik mijn maag meer en meer, dus besloot ik op 5200m terug te keren naar beneden voor ik helemaal hoogteziek werd. De papa en Jolein gingen met mij meegaan en maar goed ook blijkt. Hoogteziekte is toch maar een raar beesje. In een mum van tijd was ik helemaal van de wereld. Heel de tocht naar beneden heb ik beleefd in een waas. Ik wist gewoon dat als het touw dat aan buik hing opspande ik moest stappen. Terug in de refuge werd het pas echt duidelijk hoe ver ik zat. Ik wist niet meer waar ik was, of wat ik daar deed, en hoe mijn jas zo vuil was geworden was voor mij ook een groot mysterie (blijkbaar was ik daar m’n evenwicht terug even kwijt gespeeld ;)) Maar goed dus dat ik nog vasthing aan de papa en Jolein. Hoe het Ruth verder verging op de berg kun je bij haar lezen, maar niemand bereikte dat weekend de top 😦

Zondagavond vlogen Ruth en ik terug naar Guayaquil, want er moest gewerkt worden en ondertussen ging ons papa met mijn bestelling in de hand met Jolein naar Otavalo, een bergdorpje met een markt vol typische souvenirs van hier. Hij ging normaal de dagen erna de Chimborazo doen, maar omdat de omstandigheden daar slecht waren (er was blijkbaar juist iemand op gestorven) waagde hij nog een poging op de Cotopaxi. Tevergeefs, ziekte, jetlag,…het zat allemaal niet mee. Tegen donderdagavond vloog de papa ook terug naar Guayaquil. Vrijdagavond gingen we wat kerstshoppen in de mall en dan wat eten op een terrasje. Zaterdag toonden we hem de mooie (veilige en toeristische dus) plekken vant stad. We bezochten nog maar eens de Malecon en Las Penas en moesten uiteindelijk voor onze eerste Ecuadoraanse regenbui schuilen in de Mercado Artesanal., waar er weer duchtig souvenirs werden gekocht 🙂

Vorige week hadden Ruth en ik ook een missie, we zouden graag nog eens naar de jungle gaan, maar hebben eigenlijk geen vakantie meer. Dus trokken we onze stoute schoenen aan en gingen naar de “Jefe de Docencia” om te vragen om de laatste drie dagen onze studienamiddagen op te nemen, en eventueel het weekend in de plaats te werken. Hij zou het voorleggen aan de director. Na enkele keren teruggaan kregen we dan toch uiteindelijk een ja. Dus deze vrijdag is het zover! We vliegen weer eens richting Quito om dan de bus te pakken richting 5 dagen junglepret in de Hakuna Matata Lodge! En aangezien we zelfs niet in het weekend moesten werken om te compenseren (toch zalig zo kunnen onderhandelen over u werk ;)) besloten we onze tropische Kerst af te maken en nog een laatste keer richting strand te gaan, meer bepaald richting combinatie strand-fiesta in Montanita. Deze keer was het wel “the improved” versie: meer zon, minder regen, meer feest, meer zwemmen en vooral minder overval 🙂

Voor ons zit het er dus bijna op. Na de jungletrip zal het nog een dagje kuisen, inpakken en laatste-souvenirtjes-kopen worden om dan terug richting ons koud landje te keren. Het zal snel gaan. Dus het enigste wat ik nog kan zeggen is: geniet van de feesten en tot in 2010!

Advertenties

~ door wijwordeneenbeetjemeerdokterinecuador op 29/12/2009.

2 Reacties to “Veel blabla, weinig…”

  1. Juij! Aftelleu!!!!
    Er is hier iemand die zich afvraagt wie haar die gekke kaartjes toch altijd stuurt ..

  2. Oh, bijna weer terug Evelien! Hoe was uw nieuwjaar? Goed gevierd? Wanneer kom je juist terug? Ik kijk er toch naar uit om u terug te zien hoor! Hopelijk heb je niet teveel spijt dat je moet terugkeren en valt het laatste jungletripje even goed mee als jullie verwacht hadden! Amuseer je nog en tot binnenkort, dan kan ik je live je nieuwjaarszoenen geven x x x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: