vriendjes met de zeeleeuwen

Maandag 7 december

Met bloed, zweet en tranen dan toch een verslagje (allez, ‘-je’. Voor diegenen die het niet overzien om het in één keer te lezen: ik heb het per dag opgedeeld, dus je kan elke avond voor het slapengaan een stukje lezen. ;-)) van onze vakantieweek aan de andere kant van de wereld. En wat voor een vakantieweek ! Wat anders waarschijnlijk eeuwig een droom zou gebleven zijn, werd dankzij onze 3 maanden hier werkelijkheid: we gingen de Galápagos bezoeken, het enige stukje wereld waar de beestjes géén schrik hebben van mensen … En ja, zoals ook zovele Ecuadorianen ons al meedeelden: de Galápagos-eilanden zijn duur (naar Ecuadoriaanse normen toch), maar als je al in het juiste land geraakt, moet je die kans toch grijpen, niet ? Om de kosten een beetje te drukken gingen wij niet – zoals ongeveer elke toerist daar – op cruise, maar we kozen ervoor om (mede ook omdat Evelien ‘niet aan boten doet’) een stekje op het land te zoeken en van daaruit dan uitstappen te maken. Als we 65 zijn komen we wel eens terug om een luxe-cruise te maken. (deze afspraak is bij deze dan ook openbaar gemaakt. Er zijn nu getuigen van, dus nu moét je tegen je 65e je botenangst volledig overwonnen hebben, Evelien. :-))

Dag 1- zaterdag – Guayaquil / Puerto Ayora

Dag 1, dat betekent meestal de vertrekdag in normale mensentaal (maar ja, hoever zijn we nog normaal na al dat lariam-geslik ?). Margot werd ’s morgens vroeg uit haar bed gezet om Pieter en Kristin van de luchthaven af te halen, wij besloten ook uit onze nest te rollen toen zij al terug in ons huisje aankwamen (de vlucht was te vroeg aangekomen, stel u voor, in Ecuador !!). Dan deden we beroep op Taxi-Martha (ja, na ‘koken met Martha’ nu ‘taxi-Martha’. Martha is duidelijk multifunctioneel. :-)) om in stukjes in de luchthaven te geraken. Eens op de luchthaven zaten we meteen in het ‘toeristen-gevoel’, wat inhoudt: het kan altijd fouter. Ik had me bijna versproken tussen alle cruise-gangers daar. Er zat naast ons namelijk een ouder koppel met polo’ke met rechte kraag, petje, sjaaltje, … (het volledige beeld van de foute toerist zo ongeveer) Ik stond net op het punt daar iets over te zeggen – gewend zijnde dat ze ons hier toch niet verstaan -, toen daar ineens een vette ‘noooouuuuuw jaaaaaa’ van die kant kwam. Alaaaarm, Nederlanders gesignaleerd !! Daar ging onze flapuit-vakantie.

Op het vliegtuig dan werden we – zoals Evelien al vermeldde – meteen lekker decadent getrakteerd op een aardbei in chocolade en een glas fruitsap (ja, ook fruitsap in mijn geval.). De vlucht landde tijdig (wederom, we gaan hier nog verwend worden), maar Puerto Ayora bleek iets te ver te liggen om onze boot naar Isla Isabella ginds nog te halen. Dus zochten we ons trekrugzaktoeristgewijs (onthoud: het kan altijd fouter ;-)) een bed voor 1 nacht, en we kregen meteen een kamer voor 4 voor de prijs van 2. Reken daar mooie niet-bijpassende fluogroene lakens en dekens met paardenkoppen op, en de matrassen van iets mindere kwaliteit waren onmiddellijk vergeten in onze (al bijna sinterklaas-verwachtende) kinderoogjes.

Na wat rondstruinen om Puerto Ayora te verkennen, ontdekten we dus onze vriend-in-wording Hernán, waar we onze eerste Galápagos-pizza aten (pizza wordt hier blijkbaar een nieuwe rode draad in onze reizen ;-)). En we zullen het geweten hebben dat het Nederlanders-alarm was afgegaan, want ook onze 2 sympathieke Hollandse vrienden uit Quito hadden onze lucht geroken. Zo werd het dus een gezellige avond zonder al te veel Spaans gebabbel … (vakantie voor iets, eh !)

Dag 2 – zondag – Puerto Ayora / Puerto Villamil

Bioritme kenden wij niet meer na 6 weken ‘guardias’ in Sotomayor, dus eens uitslapen deed – ondanks de ‘ietwat’ mindere kwaliteit van de matrassen – heel hard deugd op onze eerste vakantiedag. Onze boot naar Isla Isabella vertrok pas om 14u, dus we hadden tijd genoeg om bij onze vriend Hernán een uitgebreide brunch te gaan zoeken. Het was namelijk zondag en middageten was net iéts te riskant met Evelien haar aangeboren voorliefde voor boottripjes. Maar het moet gezegd: ze heeft de 2 uur-durende trip dapper overleefd. Aangekomen in Puerto Villamil gingen we terug trekrugzaktoeristengewijs op zoek naar een plaatsje om te overnachten. Na onze onderhandeltechnieken nog eens met succes bovengehaald te hebben (ze moeten ons heel graag gewild hebben, want sinds wanneer kan je onderhandelen over de prijs van een kamer ?) slaagden we er deze keer in om een klein huisje voor (geloof het of niet) 5 personen te pakken te krijgen voor 25 dollar de nacht. Luxe alom !! Toegegeven, we hebben de bovenverdieping nooit echt van dichtbij bekeken…

Wederom gebruikten we onze avond om deze keer het nog kleinere Puerto Villamil te ontdekken. We zagen ergens een groot BBQ-festijn met een hoop locals en een homobarbecuechefkok met roze sletsen en rood-gelakte teennagels, en besloten – na overleg met onze darmflora – het erop te wagen. Amai, we hebben het ons niet beklaagd ! Het werd de eerste in een reeks van vele avonden ‘teveel gegeten’ … 🙂

Dag 3 – maandag – Puerto Villamil

Puerto Villamil is een idyllisch dorpje waar de straten nog uit zand bestaan (handig om op blote voeten rond te lopen, ik wil dat ook in België !) en blijkt volgens vele reisgidsen nog een van de meest idyllische stranden ter wereld te hebben. Dus dat waarheidsgehalte moesten wij dan (na nog eens wat langer geslapen te hebben – op een heel goede matras deze keer ;-)) eens gaan toetsen. En het moet gezegd, ondanks de wolken was het daar fantastisch. Je lijkt alleen te zitten op een groot, tropisch, strand (de aanwezigheid van een horde leguanen, ik-ben-bang-van-het-water-maar-leef-toch-aan-de-waterrand-vogels, pelikanen, krabben-die-altijd-snel-in-hun-holletje-kropen – wat Evelien plots de gevleugelde woorden ‘Al die platgekrapte trabben !’ ontlokte – en vele anderen niet meegerekend). En ook al konden we ze niet zien, de zon bleek toch aanweziger dan gedacht, zo bleek ’s avonds. Zelfs door 7 lagen wolken en een laag zonnecrème, werden we ‘las chicas rosadas’.

Dag 4 – dinsdag – Puerto Villamil/Volcán Sierra Negra

Isla Isabella is het grootste eiland van de Galápagos, maar heeft eigenlijk maar 1 bewoond dorpje en een hoop vulkanen. De Volcán Sierra Negra is de meest bezochte. En hoewel de meeste toeristen arme paardjes afjakkeren om hen boven te brengen, besloten wij al eens aan een Cotopaxi-training te beginnen, en hem dus te voet te bedwingen. Na een fel begin, wandelden we een mooie eind langs de rand van de krater. Boven aangekomen (vóór de paardjes, jihaa !), besloot onze gids om nog een wandelingetje in de blakende zon tot de vulkaan ‘Chico’ (vertaling: jongetje) te maken van ‘niet meer dan 1 km’. Afstanden inschatten was niet het sterkste punt van onze gids, maar het was wel de moeite. We hadden  uitzicht op een baai aan de andere kant van het eiland. Na nog een afdaling langs het minder mooie en vooral veel minder comfortabele paardenpad op het heetst van de dag in de volle zon (gezond, ja), stond onze teller uiteindelijk op meer dan 20 km, en bewogen wij ons voort als ‘ou meetjes’. Onze inspanningen werden ’s avonds gecompenseerd met een ijsje op de schommel op het strand (ik heb nooit ontkend dat er nog steeds een kind in mij zit, en voor Evelien geldt dat blijkbaar ook :-)) en een zeer mooie zonsondergang.

Dag 5 – woensdag – Puerto Villamil/Puerto Ayora

Gedaan met uitslapen vanaf nu. Onze boot terug richting Puerto Ayora op Isla Santa Cruz vertrok om 6u ’s morgens, en wij moesten daar ‘ou meetjes’-gewijs nog heenwandelen. Dat betekende dus opstaan met het cijfer 4 vooraan. Auwch !

Na het aanhoren van veel geleuter en gezaag van verwende toeristen op onze nog niet-wakkere maag (kruip dan op een luxe-cruise, eh !), geraakten we toch op een boot met een kapitein die een zeker piraten-gehalte had. 🙂 Wat begon als een pretparkattractie met veel kriebels in de buik omdat de boot altijd op-en-neer sprong op de golven, werd na een kwartier toch een lichte marteling. We waren blij wanneer we terug vaste grond onder onze voeten voelden. Ondanks het feit dat alle taxi-chauffeurs ons ginds naar de luchthaven wilden brengen, wilden wij nog lang niet naar huis, en vertrokken we richting B&B La Peregrina. Deze keer ‘maar’ een kamer van 3 (;-)), maar wel alle mogelijke luxe en – uiteraard in een bed and breakfast – elke dag een zalig ontbijt.

Na onze spullen daar gedropt te hebben, besloten we het Darwin-centrum eens te gaan bezoeken. Voor de totaal wereldvreemden onder jullie: de Galápagos-eilanden zijn onder andere zo bekend omdat Darwin hier onderzoek deed naar beestjes en een paar van zijn beroemde theorieën bedacht. En toevallig is het dit jaar ook nog eens het Darwin-jaar, als ik mij niet vergis. Soit, in dat centrum (dat blijkbaar opgericht/gefinancierd is door een Belg) wordt vooral aan schildpadden-kweek gedaan. Vele mini-schildpadjes en ook wel een hoop reuze-schildpadden, waarvan Lonesome George de bekendste is. Aangezien deze schildpadden geen vijanden hebben, hebben ze geen camouflage-technieken nodig, en doen ze bijgevolg niets anders dan eten en groeien. (dat eten hebben ze trouwens niet echt nodig. Deze beestjes kunnen 1 maand zonder water en 1 jaar zonder eten. Dat was ook de reden waarom ze zo geliefd waren bij piraten: ze namen ze mee op hun reizen als ‘vers vlees’ dat niet veel onderhoud aan boord nodig had.) Elk eiland heeft wel een lichtjes verschillende soort schildpad (telkens een beetje anders aangepast aan zijn omgeving) en George is de laatste van zijn soort op Isla Santa Cruz.

In de namiddag besloten we onze Cotopaxi-training verder te zetten en een bezoekje te brengen aan Tortuga-bay. Cotopaxi-training, omdat het strand enkel bereikbaar is via een pad dat 2,5 km lang is. Heen en terug en nog wat gewandel erheen en errond, zette onze teller toch weer mooi boven 5 km wandelen. Allez, ‘trekkebenen’ was in deze situatie meer het juiste woord. Maar aangezien doorzettingsvermogen 50% van onze Cotopaxi bepaalt, gingen we tot het bittere einde ! 😉
En het was de moeite. Als het strand van Puerto Villamil al idyllisch was, was dit zo mogelijk nog idyllischer. En nóg iets uitgestrekter wit strand met vele beestjes om je heen en een wilde zee met heerlijke hoge golven …

Dag 6 – donderdag – Isla Floreana

Wederom op tijd uit de veren, want vandaag stond er een uitstap naar Isla Floreana gepland. In een internationaal gezelschap (we hoorden Spaans, Frans, ons eigen Nederlands en een duister gewauwel dat we maar als Servisch hebben bestempeld ;-)) trokken naar het eiland met de kleinste populatie van de bewoonde Galápagos-eilanden. 120 mensen maar. Er blijkt ook maar 2 dagen per week water aanwezig te zijn, dus wie geeft de afwezigen ongelijk ? Het gebrek aan water resulteerde in het verzoek van de gids om allemaal nog eens op de boot naar het toilet te gaan. Er waren immers geen wc’s aan land. Een hele belevenis, hoor, op een kwartje van een vierkante meter heen-en-weer wiebelend naar het toilet gaan … :p

’s Ochtends trokken we berginwaarts om schildpadden en piratengrotten te bezoeken (wat het verband is tussen die 2, heb ik hierboven al uitgelegd). De lunch werd op de boot geserveerd (moeilijk hoor: eten met mes en vork en dan ook nog eens je drinken moeten vasthouden …), en de namiddag werd gevuld met 2 snorkeltripjes, na een half uurtje eten-laten-zakkende sight-seeing naar flamingo’s, blue footed boobies, tropische vogels en pinguïns (en voor de nieuwsgierigen onder jullie, de domme uitspraak die hier uit Evelien haar mond glipte ging zo: ‘Hmmm, pinguino, hoe heet dat nu weeral in het Nederlands ?’ :-)). Persoonlijk was het nadien mijn snorkeldoop, en het smaakte naar meer ! Onze wetsuit aankrijgen op de varende boot was een hele onderneming, maar wij waren al lang blij dat we zo snugger waren geweest er een te huren (het water was rond de 20 °C. Dus moeke, als jij het water in een binnenzwembad al koud vind … ;-)). De jump van de boot in het water was even op de tanden/het snorkelmondstuk bijten, maar nadien waren er alleen nog maar ‘ooooohs’ en ‘aaaaahs’ van toepassing: vissen in alle mogelijke kleuren en vormen, roggen, waterschildpadden, zeesterren, zeeleeuwen, … noem het maar op. En ze zwemmen allemaal op een aanraak-afstand (maar ‘kijken mag, aanraken niet’, uiteraard).

Dag 7 – vrijdag – Puerto Ayora/Los gemelos

Ook vrijdag weer tijdig uit ons bedje om in de voormiddag het water rondom Isla Santa Cruz te gaan bewonderen (of toch vooral de beestjes erin), genaamd ‘tour de bahia’. Normaal werd er wederom snorkelen voorzien, maar bleek dat we midden in een bejaardenbonduitstap terecht waren gekomen waar wij de enigen waren met snorkelgerief in de aanslag. Vandaar werd er maar 1 keer in het water gedoken (we vonden het vrij genant om die oude bomma’s een foto of 70 van leguanen en blue footed boobies te ontzeggen *zucht*), maar het was wel de moeite ! Zeeleeuwen die op 10 cm afstand met jou komen spelen, adembenemend ! Eenzelfde scenario (of toch nét iets minder dichtbij, vermoed ik) met haaien hebben we dankzij de bomma’s op de boot dus gemist.
In de namiddag gingen we nog eens landinwaarts om de volgende vulkaan te gaan bezoeken. (Ja, dat risico loop je natuurlijk als de eilanden zowat ontstaan zijn uit vulkaanuitbarstingen, niet ?) Totaal onverwacht kregen we daar een (knappe ;-)) privé-gids mee, die ons wat meer uitleg gaf over Los Gemelos (vertaling: de tweeling, dus eigenlijk 2 vulkanen bijeen), waarvan de kraters tot 400m diep zijn. Een paradijs voor de beestjes, want niemand anders kan daar in de buurt komen. (of misschien wel in de buurt, maar dan nadien toch niet meer weg. :-)) Nadien gingen we nog een ranch bezoeken waar we nog een hoop grote schildpadden te zien kregen, en een lavatunnel van 0,5 km lang. (De grotten van Han zijn indrukwekkender, maar dat hebben we maar niet gezegd, aangezien ze hier nogal trots zijn op hun lava-tunnel.)

’s Avond besloten we onze ‘decadente avond’ te houden. Ik had Evelien (een fervente kreeftliefhebster) beloofd dat we eens kreeft gingen eten. Als je op de Galápagos bent, waar ze – naast het toerisme – leven van de visvangst, moet je toch wel eens kreeft gegeten hebben, niet ? En ok, kreeft is hier nog steeds duurder dan de rest, maar kost niks in vergelijking met kreeft in ons Belgenlandje. Zo belandden we dus in een grill-restaurant (met trouwens weer een superschattige ober, ’t was de dag van de knappe mannen ;-)) waar we de kreeft voor onze ogen op de bbq zagen garen. En gesmaakt heeft het. (Al zal ik het lastig blijven hebben met beesten die mij nog aankijken op mijn bord, en waar je meer tijd insteekt om ze open te breken dan ze op te eten. Hier kregen we namelijk geen 3000 wapens zoals in België als je kreeft gaat eten. Mes en vork (en vingers in ons geval) moesten volstaan …) Onze decadente avond werd afgesloten met een cocktail/milkshake (rara, wie zou wat gekozen hebben ? :p) in café ‘The Rock’ (waar alles in het Engels was, maar ze toch geen Engels spraken …).

Dag 8 – zaterdag – Puerto Ayora

Normaal gezien stond er nog een uitstap naar Isla Bartolomé gepland, maar een kapotte boot gooide roet in het eten. Bij deze werden we dan wel gespaard van een 2e keer opstaan met een 4 vanvoor, maar toch jammer dat we dat gemist hebben. ’s Nachts had het – tot grote ergernis van Evelien – serieus geregend, en dat leidde ’s ochtends tot een zonnetje in het anders altijd lichtjes bewolkte Puerto Ayora (de vulkanen laten de wolken logischerwijs een beetje samentroepen aan de kust). Het was het begin van een zalig zonnige dag, en bij gebrek aan beter besloten we nog maar eens naar Tortuga bay te trekken om daar nog een beetje kleur voor vertrek op te doen. Het strand was trouwens bij dat weer meer dan een postkaart waard. Een luilekkerdagje, dat werd afgesloten bij onze superschattige ober (we konden hem niet missen) van het grillrestaurant, en nadien nog een dessertje bij onze goede vriend Hernán. Kwestie van onze vakantie te eindigen zoals ze begonnen was.

Dag 9 – zondag – Puerto Ayora/Guayaquil

Vandaag vertrekdag. Een beetje slechtgezind omdat het voorbij was, vertrokken we ruim op tijd naar de luchthaven (we kennen de Ecuadoriaanse gewoontes al wat), waardoor wij op ons dooie gemakje zaten tussen een hele hoop opgefokte toeristen. Ruim op tijd aangekomen in de luchthaven, besloten wij ons nog eventjes op een bankje te zetten. Onze vlucht vertrok pas tegen 11u, en de rij die aan het aanschuiven was, bleek nog voor de vlucht van 9u40 te zijn. Rond 9u40 kon de rij – zo dachten wij – toch niet meer voor de vlucht zijn van dat gelijknamige uur, dus gingen wij onze bagage afgeven. En ja, daar werden we nog eens geconfronteerd met de Ecuadoriaanse gewoontes. Bleek dat de vlucht van 11u niet bestond, dus werden we ook op de vlucht van 9u40 gezet. Wij spuuurten naar de enige boarding-gate die die schuur genaamd luchthaven daar rijk was, en bleken wij daar nog de eersten te zijn ook… Nu ja, onze vlucht vertrok zo ongeveer tegen 11u, dus eigenlijk zaten we gewoon juist. 🙂 En bij deze waren we ook terug voorbereid voor de volgende 6 weken in Guayaquil (dat volgens de nieuwsberichten elke week onveiliger wordt…).

Bij de weg, voor de meer visueel ingestelde personen onder jullie: de eerste Galápagosfoto’s staan online !

Advertenties

~ door wijwordeneenbeetjemeerdokterinecuador op 08/12/2009.

Eén reactie to “vriendjes met de zeeleeuwen”

  1. Ik ben er door geraakt! in één keer! man man, wat een doorzettingsvermogen!
    hé, zus, volgende keer dat je zo’n knappe obers tegenkomt, moet je vertellen over het mooie Lokeren, waar er altijd elektriciteit en water is… Dan komt hij mss mee!!! zal het je nog moeten leren hé 😉

    Begin wel een beetje jaloers te worden! jij snorkelen, op witte stranden liggen.. Straks ben je nog bruiner als mij als je terugkomt! verwittig me op tijd, dan ga’k genoeg onder de zonnebank hé!

    x Geniet er daar nog van! En zo’n knappe Ecuadoriaan als schoonbroertje, daar zou’k mee kunnen leven hoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: